De herfstzon deed haar best om tevoorschijn te komen en zodoende de temperatuur op het zware tweede veld van Middelstum enigszins dragelijk te houden, maar de spanning lag vooral in de lucht bij één man: Boelie. Niet de enige Stedumer die vandaag in eigen dorp speelde, maar toch... Al de hele week praatte hij over zijn "grote thuiswedstrijd", had de zenuwen en de bravoure gelijktijdig door zijn aderen stromen, en had hij zelfs uit enthousiasme het eerste krat bier al klaargezet voor na de wedstrijd. Daarbij had hij ook nog enthousiast geroepen dat hij iedereen “verplicht” mee zou nemen naar het Halloweenfeest in de kantine.
Maar wie om 14.07 uur aan kwam rijden – ik dus – trof een surrealistisch beeld: Boelie, in burgerkleren, paniekerig op de fiets terug naar huis. Zijn keeperstenue? Vergeten. Zijn voorbereiding? Kudde katten, chaotischer kon niet. Maar zoals bij Stedum 3 altijd geldt: ieder seizoen begint als een komedie en eindigt als een drama of overwinning, soms tegelijk.
De wedstrijd begon later dan gepland. Natuurlijk. Een wedstrijd voor ons was uitgelopen en arbiter Robert Swijghuizen – net als vorig seizoen – had een ruime interpretatie van het begrip “aanvangstijdstip”. Waar in Stedum niemand hem meer durfde te ontvangen na het verslag van vorig jaar, werd hij vandaag toch verwelkomd als een soort verloren oom op een buurtbarbecue.
En eerlijk is eerlijk: deze middag floot hij bijna onopvallend. Rustig, fel waar het moest en tot onze eigen verbazing: zonder aanleiding voor geschreeuw, schelden of theatrale armgebaren vanuit ons elftal. Het leek erop dat groot leider Hovius iedereen vooraf had ingeprent: geen commentaar op de scheids.
Toch, als je vraagt wie de beste man op het veld was, dan valt de naam Swijghuizen nèt naast de ereplek. Die moet naar onze superspits (en mede-Middelstummer) Siebrand. Zijn optreden was nog iets overtuigender.
Vanaf het eerste fluitsignaal zagen we waarom Middelstum 4 nog geen enkel doelpunt had gemaakt dit seizoen. Ze kregen namelijk van ons team enkele kansen aangereikt zoals je een chocoladekoekje aan een peuter geeft: vriendelijk, met een glimlach en zonder enige vorm van verdedigende oppositie.
Vooral aan onze linkerzijde stonden de deuren open als op een braderie. De gevaarlijkste speler van de thuisploeg rende keer op keer richting Boelie. We maakten het onszelf onnodig lastig, maar zelf kregen we ook kansen. De grootste was voor KW, na een mooie voorzet van Johan – voor iedereen bekend als de man die in één seconde zowel genialiteit als totale chaos kan uitstralen.
In de 17e minuut kregen we wat grip op de wedstrijd en viel de openingstreffer. Andries kreeg de bal precies op zijn favoriete plek: randje zestien, net genoeg ruimte om te draaien, niet genoeg om twee keuzes te hebben. Hij krulde de bal met zijn linker in de verre hoek. Vanaf de zijlijn leek de bal houdbaar, maar we vinden allemaal dat een goal nooit kritisch beoordeeld moet worden – zolang wij hem maken. Het frikandellenbroodje in de kantine van ZEC had Andries zichtbaar goed gedaan.
Nog geen drie minuten later ging Siebrand voorbij zijn tegenstander, die besloot het over een andere boeg te gooien en hem onreglementair tegen de grond te werken. Swijghuizen floot resoluut… en legde de bal nét buiten de zestien. Iedereen dacht “penalty!”, maar de groep hield de mond dicht. De kracht van de vooraf verspreide interne instructie van Hovius bleek groter dan de drang tot verbale misdraging. Verrassend genoeg werd genoegen genomen met een vrije trap. Uit onderzoek blijkt dat dit nooit eerder in de clubhistorie is voorgekomen.
Een absoluut hoogtepunt – of dieptepunt, afhankelijk van wie je het vraagt – vond plaats toen Siebrand een pass gaf die zó strak en zó hoog de bosjes in vloog dat zelfs de natuur er even van schrok. Terwijl de bal in een elegante parabool het struikgewas in verdween, riep Siebrand verontwaardigd: “Beweeg nou eens voorin, man!”
Het was een wonderlijke vorm van zelfreflectie, want zelfs Hendrik – de man die bekendstaat om zijn balaanname waar je geld op zou kunnen zetten – had deze meteoriet nooit kunnen controleren. Zelfs niet met drie extra benen en een vangnet erbij.
Sebastiaan had een zware middag. De tegenstander met rugnummer 4 was jong, snel en beweeglijk – kortom: verboden in de veteranenklasse. Het deed de technische staf pijn aan de oogkassen, maar ingrijpen gebeurde niet. Sebastiaan bleef staan. Zelf voelde hij zich alsof hij opnieuw auditie deed voor zijn oude playbackshow-act op de basisschool van R.E.M: Losing My Religion, waarbij vooral het “losing” deel vandaag pijnlijk passend was.
Middelstum kreeg nog wat kansen, maar de stand bleef zoals hij was. Wij kregen betere mogelijkheden en de keeper van de thuisploeg oogde onzeker – alsof hij last had van boterfingers. Aan de kant werd zachtjes gemompeld dat Boelie in ieder geval niet de slechtste keeper in de competitie was, wat hem vermoedelijk vleugels gaf voor het Halloweenfeest later op de avond.
Vlak voor rust werd het 0-2. Hendrik gaf een ogenschijnlijk te harde pass die door de Middelstum-keeper totaal verkeerd werd ingeschat. De bal gleed onder hem door en Siebrand tikte makkelijk binnen. Zijn eerste van de middag.
Na de thee had Hovius ingegrepen. Alfons werd een linie naar achter geschoven om de nummer 4 op te vangen. Het plan bleek briljant, maar totaal overbodig: de nummer 4 zat bijna de hele tweede helft gewoon op de bank. Opa kwam ook binnen de lijnen. Hij woont vanaf zeer binnenkort in Stedum en laat als echte Stadjer de grote stad achter zich. Het wordt vanaf dat moment nog gezelliger in de kantine. Opa kan dan eindelijk óók bier drinken in de derde helft. En hij kan zelfs kruipend naar huis. En Opa is als eerste aan de beurt om met pensioen te gaan, dus dan hebben we er weer een vaste vrijwilliger bij. Want pa Dijk stopt misschien ook ooit eens als lijnentrekker, hoe mooi zou het zijn als we Opa dan achter de kalkkar zien lopen als een echt opaatje.
Vanaf begin tweede helft waren wij heer en meester. De thuisploeg werd vrijwel niet meer gevaarlijk en de overwinning leek nooit in gevaar. In de 57e minuut viel dan de 0-3. Een voorzet werd gemist door Andries, maar Siebrand had nog genoeg teen om de bal te schampen. Hij rolde richting Wolter, die van close range de bal binnen werkte.
Wolter zou eigenlijk in de rust gewisseld worden, maar op voorspraak van Hendrik bleef hij staan – Hendrik wilde er zelf wel uit. Een meevaller, want Wolter moet minuten maken. Zeker nu hij de gehaktballen in chauffeurscafés wat al te vaak lijkt te nuttigen en langzaam in omvang groeit. Hopelijk kon hij maandag weer normaal lopen.
In de 75e minuut schoot Siebrand vanaf randje zestien droog binnen: 0-4. Een knal die zelfs de lokale bevolking deed vermoeden dat er iets bovennatuurlijks in het spel was.
Boelie kon de 0 ruiken. En daarom werd Johan ingehaald om in te vallen. Ik opperde Sebastiaan te brengen, die eerder dit seizoen al prachtig in eigen doel had gewerkt, maar die hing nog aan het zuurstof na zijn eerste helft. Invallen zat er niet in.
En toen gebeurde wat iedereen al voelde aankomen. Op het moment dat Johan zich klaarstoomde, scoorde Middelstum. Een explosie van vreugde: de eerste goal van hun seizoen! Boelie baalde opzichtig, daar ging zijn moment of fame.
Even later werd het zelfs 2-4. Bij dat doelpunt dook Boelie onder de bal door zoals wij hem kennen. De 0 was weg, de grootspraak was gebroken – maar eerlijk is eerlijk: het was zijn enige foutje van de middag. En de rest van zijn optreden was indrukwekkend degelijk.
In de kleedkamer was de stemming na afloop vrolijk, de biertjes koud, het gelach luid. Tot Hovius het nieuws bracht van de gans van Stedum, die meegenomen was door de dierenambulance. De stilte was kort maar indrukwekkend, alsof iemand net een nationaal symbool had verloren. Daarna laaide het gelach weer op.
Wat zich daarna afspeelde in de kantine, tijdens de Halloweenparty… geen idee hoe onze jongens zich daar gepresenteerd hebben.
Drie punten, veel humor, weinig voorbereiding, en een keeper die met grote ogen naar de 0 hengelde maar hem net niet pakte. Kortom: een typische middag Stedum 3. Volgende week zijn we vrij, want De Heracliden 4 heeft al vroegtijdig laten weten niet voldoende spelers te hebben. Een week later nog een potje en dan lekker lang winterstop.