De heenwedstrijd tegen Loppersum 3 staat bij velen nog in het geheugen gegrift. Niet vanwege het vertoonde voetbal, maar meer vanwege de historische afstraffing die wij toen ontvingen: 9-0. Terwijl ik deze donderdagavond als toeschouwer richting Loppersum reed, probeerde ik alvast hoofdrekenen toe te passen. Als het destijds 9-0 werd en wij sindsdien niet bepaald beter zijn geworden, leek een uitslag richting de dubbele cijfers bepaald niet uitgesloten.
Waar trainer Hovius misschien nog wel het meest trots op was: er stonden maar liefst 16 spelers op het formulier. En dat volledig vanuit de eigen selectie. Vlak voor de aftrap sprak Hovius zijn trots uit richting de groep. Vanuit de spelersgroep kon echter niet beloofd worden dat dit volgende week zaterdag opnieuw het geval zou zijn.
Nog opvallender was misschien wel het fysieke voorkomen van Alfons. Waar hij jarenlang bekend stond als een redelijk atletische verschijning, lijkt het alsof ook hij veel tijd in de derde helft heeft geïvesteerd. En dat is toch volledig nieuw en onwaarschijnlijk. Waar de kilo's dan vandaan zijn gekomen is een raadsel, hij gaf zelf aan dat het een gebrek aan wedstrijden spelen was. De plotseling verschenen pens hing halverwege de warming-up al gevaarlijk dicht richting buitenspelpositie.
Ten opzichte van de heenwedstrijd miste Loppersum nogal wat sterspelers. Kregen we thuis alle hoeken van het veld te zien, in de beginfase viel dat best mee. Echter schoof in de 7e minuut onze doelman de bal pardoes in de voeten van een Lopster spits die op ongeveer twee meter afstand stond opgesteld. Zelfs op dit niveau wordt zo’n buitenkansje doorgaans wel benut: 1-0.
Acht minuten later viel de 2-0 via een boogbal over onze keeper heen. Springen bleek op deze leeftijd simpelweg geen haalbare optie meer. Als het in dit tempo door zou gaan, leek mijn voorspelling van dubbele cijfers nog altijd realistisch.
Toch gebeurde er iets onverwachts: Stedum 3 voetbalde helemaal niet onaardig. Tegen de koploper nog wel. Er werd gecombineerd, gestreden en af en toe zelfs overgespeeld naar iemand in hetzelfde shirt. Wel zagen we met enige angst dat Loppersum nog het nodige zware geschut op de bank had zitten voor de tweede helft. Maar dat was in ons geval ook zo.
In de 23e minuut kwam Stedum terug in de wedstrijd dankzij hulp uit onverwachte hoek. Een verdediger van Loppersum deponeerde de bal uiterst beheerst achter zijn eigen doelman: 2-1. Een goal is een goal, ook als de tegenstander hem maakt.
Lang konden we daar helaas niet van genieten. Nog voor rust werd het 3-1 via een net ingevallen medewerker van de plaatselijke Poiesz. Van horen zeggen bewaart hij tijdens werkdagen al zijn energie voor het voetbalveld door vooral niet al te veel uit te voeren, terwijl hij ondertussen wel van alle reilen en zeilen op de hoogte blijft. Eigenlijk exact het veldspel van Opa: geen meter te veel lopen, maar wonderbaarlijk genoeg altijd op de juiste plek staan.
Na rust leek er in de 55e minuut zowaar een wonder in de lucht te hangen om nog een beetje terug in de wedstrijd te komen. De ingevallen Jacco en Andries gingen samen alleen af op doelman Vegter nadat de restverdediging van de thuisploeg volledig was verdwenen. Waar iedereen rekende op een simpele breedtepass, koos onze haas echter voor eigen succes. Jacco schoot vervolgens ruim naast. Dat zijn ledematen al jaren niet meer van topkwaliteit zijn, wisten we. Dat hij daarnaast ook nog scheel bleek te zijn, was nieuw voor ons.
Het meest opvallende moment daarna was voor onze doelman, wiens naam ik dit keer bewust achterwege laat omdat hij al ruimschoots in het te verschijnen boek vertegenwoordigd is. Hij kreeg de bal vol in het gezicht en verliet met een bloedneus het veld. Clown moest daardoor opnieuw vanaf de bank opdraven om het keepersshirt aan te trekken.
En eerlijk is eerlijk: zijn eerste minuten waren ronduit heldhaftig. Tweemaal reageerde hij katachtig op inzetten van de thuisploeg. Al bestaat er binnen de selectie nog altijd discussie of hij daadwerkelijk zo snel reageerde of simpelweg toevallig goed stond opgesteld.
In de tussentijd werd de sfeer steeds opgewekter, omdat het er op leek dat een grote nederlaag ons bespaard bleef. Fokko scoutte meerdere spelers om hen er later van te willen overtuigen dat zij komende zaterdag het verschil kunnen maken bij Stedum 1, met Wim van Zanten werden oude herrineringen opgehaald en Harry Snoek bleek opnieuw totaal schaamteloos in het loslaten van zijn darmgassen.
In de 72e minuut moest ook Clown zich gewonnen geven. Opa schoof de bal precies in de voeten van de inmiddels overal opduikende Poiesz-medewerker. Tot op de dag van vandaag weet niemand exact hoe hij de bal vervolgens over Clown heen wist te deponeren, maar feit blijft dat de 4-1 op het scorebord verscheen en daar bleef het bij.
En heel eerlijk? Dat viel eigenlijk best mee. De sfeer in de kleedkamer na afloop was opvallend na een nederlaag. Eenieder bleek blijkbaar met hetzelfde gevoel als mijzelf afgereisd naar Loppersum en was bang voor een afstraffing. Dat viel mee en dus smaakte de HJ nóg lekkerder dan normaliter. En voelde deze nerderlaag eigenlijk als een kleine overwinning.