In de onvoorstelbaar spannende (en soms hilarische) wereld van het veteranenvoetbal was er afgelopen weekend weer een wedstrijd voor de boeken: Stedum 3 vs. Omlandia 3. Het werd een strijd vol afwezigen, blessures, en een zinderend einde dat zelfs de mooiste momenten in de sport in de schaduw stelde. Als je dacht dat veteranenvoetbal een saai onderdeel van onze sport was, dan had je het goed mis.
Het leek wel een aflevering van Wie is er niet: de afwezigen bij Stedum 3 waren wederom talrijk. Knieklachten hier, rugpijn daar, het is tegenwoordig een wekelijks terugkomend iets. De technische staf stond dan ook voor een gigantische puzzel. Hoe stel je in hemelsnaam een team op? Maar na wat telefoontjes, een beetje charme en een paar enthousiaste jongelingen met reeds een wedstrijd in de benen, was er toch een compleet elftal dat zich opmaakte om de wei in gestuurd te worden. Toch wel opvallend dat zoveel spelers last van de gewrichten heeft. Door de negatieve invloed van alcohol op het lichaam kunnen er ook verschillende pijnklachten ontstaan. Bijvoorbeeld, ontstekingen in de gewrichten kunnen leiden tot spier- en gewrichtspijn, waarbij bewegen of zelfs rusten pijnlijk kan zijn. Misschien moet er iets minder gezopen worden.
De wedstrijd begon zoals je verwacht van een groep veteranen die meer in hun knieën dan in hun voeten hebben gestopt: een beetje slapjes. Omlandia 3 kwam al vrij vroeg op voorsprong met 0-1. Daarvoor hadden we zelf al kunnen scoren, maar het schot van ondergetekende miste precisie. Enig excuus: het was al een hele tijd geleden dat ik uberhaupt zo dicht bij het vijandig doel kwam. Maar toen gebeurde het, het moment waar zelfs onze kleine schare supporters van op keek: Bard! Niet bepaald de man met de beste techniek op het veld, maar een meester in het vinden van ruimte (oftewel: hij was gewoon even niet in de buurt van de bal). Maar goed, na een prachtige loopactie van Bard, kon Hendrik het laatste tikje geven en scoorde hij de 1-1. Het hele team ademde op, want we hadden namelijk allemaal wel de angst dat we straks weer in de onvermijdelijke "7-1 situatie" zouden belanden zoals in Ten Boer.
Halverwege de wedstrijd was het tijd voor een kop thee, wat direct het meest rustige moment van de dag was. Een oase van rust in de kleedkamer. Alles was lekker ontspannen, behalve de bovenbeenblessure van Clown, die besloot zijn benen niet langer mee te laten werken. Helaas moest hij het veld al voor het rustsignaal verlaten. Gelukkig waren de andere veteranen van zijn afwezigheid niet compleet van slag, al was dat waarschijnlijk te danken aan de vele peptalks die we kregen van de teampsycholoog (lees: Alfons). Nog nooit meegemaakt dat in de rust van Steem 3 de magneetjes over het bord heen geschoven werden, om duidelijk te maken dat de backs hoger moesten gaan staan bij balbezit en de middenvelders dan naar binnen moesten trekken. Een keurige uitleg, maar Alfons vergat even dat hij zelf één van die middenvelders was die verzaakte naar binnen te gaan. Het moet gezegd, mocht Pieter H. ooit stoppen of ontslagen worden, dan schuilt er in Alfons een goede opvolger. Waarschijnlijk kan met bij de werkgever via het IKB-budget ook een opleiding tot trainer/coach financiëren. Iedere maandag volgt de evaluatie in de koffiecorner.
Toen het tweede bedrijf begon, leek het voor Stedum 3 even een kwestie van doorbijten. Maar toen, in de 53ste minuut, was daar Alfons. Met een krachtig schot schoot hij de bal als een raket in het net: 2-1! (de schrijver was toen al van het veld vertrokken en stond te douchen, het kon dus ook een intikkertje zijn geweest). Het publiek juichte, maar de echte magie was nog niet voorbij. Het mooiste moment van de middag kwam pas toen gastspeler Mike zich in de schijnwerpers zette. Gelegenheidscoach Andries had het al voorspelt, Mike was in vorm. De keeper van Omlandia 3 kwam ver uit zijn doel, en Mike ving de bal met de finesse van een balletdanser. En wat deed hij vervolgens? Een perfecte boogbal over de uitgelopen keeper heen, en BOEM, 3-1!
Stedum leek helemaal op rozen te zitten. Maar Omlandia gaf zich niet zomaar gewonnen. Het werd spannend toen de gasten hun tweede doelpunt maakten en de bal daarvoor ook nog eens tegen de lat knalde. Oei, de veteranen begonnen zich weer een beetje in te spannen, maar gelukkig fluitte de scheidsrechter na precies 90 minuten af. Het was gedaan, en met de 3-2 overwinning was de derde zege van het seizoen een feit.
En terwijl de spelers van Omlandia 3 hun wonden likten, kijken we allemaal uit naar de wedstrijd van volgende week tegen Middelstum 3. Waarschijnlijk weer met veel afwezigen, maar met een beetje geluk en een beetje chaos, zullen onze veteranen weer klaar zijn voor de strijd op eigen bodem. Hopelijk tot dan!